رابطه درمانی منجر به وظیفه قانونی و اخلاقی رازداری حرفه‌ای می‌شود، که بر مبنای آن، پزشک باید کلیه اطلاعات حاصله از بیمار را محرمانه نگه دارد. عدم رعایت این مسئله می‌توند منجر به شکایت از پزشک به‌علت هتک حرکت، نقض حریم خصوصی، و یا نقض توافق فی‌مابین گردد.

 استثناءها در رازداری

- وظیفه هشدار دادن:

مهم‌ترین استثناء در رازداری حرفه‌ای، 'وظیفه هشدار دادن' است که براساس آن، روانپزشکان باید قربانیان احتمالی را که بیماران آنها قصد آسیب رساندن به ایشان را ذکر کرده‌اند، آگاه نمایند (تاراسوف I، سال ۱۹۷۴). حکم تاراسوف II در سال ۱۹۷۶، قانون اولیه را بدین صورت گسترش داد که درمانگران باید در صورت وجود احتمال خطر برای دیگری، برخی اقدامات را انجام دهند (وظیفه محافظت).

- ارائه اطلاعات:

بیش از آنکه روانپزشک بتواند اطلاعات واقع در پرونده یک بیمار را فاش کند، بیمار باید رضایت خود را نسبت به این امر اعلام نماید. هر چند پرونده طبی بیمار جزء مایملک قانونی روانپزشک یا مؤسسه به حساب می‌آید، بیمار قانوناً حق دسترسی به سوابق روانپزشکی خود را دارد. با وجودی‌که روانپزشک می‌تواند با رعایت شرایط فوق، مدارک درمانی بیمار را فاش نماید، اما این اطلاعات در آن‌صورت باید در اختیار نماینده بیمار (معمولاً وکیل یا نماینده قانونی او) برحسب قوانین خاص هر ایالت قرار گیرد.

- پرداخت‌کنندگان شخص ثالث و بازرسان:

شرکت‌های بیمه برای ارائه خدمات باید بتوانند اطلاعاتی به‌دست آورند که براساس آنها بتواند هزینه‌ها و کاربردهای برنامه‌های مختلف را تخمین بزنند. پزشک طرف قرارداد می‌تواند هنگام در میان گذاردن شرایط یک بیمار با ناظر، محرمانه بودن اطلاعات مربوط به بیمار را نادیده بگیرد. منطقی‌تر برای روانپزشک آن است که مسئله نظارت را به بیماران خود اطلاع دهد.

 

- بحث در مورد بیماران:

در این‌صورت هم روانپزشکان موظف هستند بدون رضایت آگاهانه بیماران اطلاعات مربوط به شناسائی بیماران (و احتمالاً هرگونه اطلاعات توصیفی بیمار) را فاش نسازند.

- سوءرفتار با کودکان:

هم‌اکنون در کلیه ایالات از نظر قانونی روانپزشکان و دیگران موظف هستند در صورت اطلاع از سوءرفتار جسمی یا جنسی نسبت به یک کودک، فوراً به مراجع ذی‌ربط گزارش دهند. علت چشم‌پوشی نسبی از مسئله رازداری در این مورد، آن است که خطر صدمات قطعی یا احتمالی برای کودکان در معرض خطر، نسبت به ارزش رازداری در روانپزشکی، اهمیت بیشتری دارد.

- افشاء به‌منظور محافظت:

پزشک باید در موارد خاص که در قانون معین شده است. به مراجع ذی‌ربط اطلاع دهد. به‌عنوان مثال از جمله این موارد صحیح می‌توان به مواردی اشاره کرد که یک بیمار صرعی مشغول رانندگی است. یا بیمار با یک کودک بدرفتاری می‌نماید، و یا بیمار با یک کودک رابطه جنسی دارد.

- حق استشهاد (testimonial privilege):

این حق از حریم خصوص بیماران محافظت می‌کند و به ایشان تعلق دارد. روانپزشک نباید برخلاف میل بیماران اطلاعات مربوط به آنها را فاش نماید. برخی از استثناءهای قانون حق استشهاد عبارتند از:

ـ مقدمات بستری کردن.

ـ تحقیق به دستور دادگاه (نظامی یا عادی).

ـ جلسات دادرسی حفاظت اطفال.

ـ شکایات مربوط به قصور حرفه‌ای پزشکی.

روانپزشکان و دیگر پزشکان، به‌طور قانونی دقیقاً از حقوق متقابلی که مابین وکیل و موکّل، کشیش و کلیسا رو، و زن و شوهر وجود دارد برخوردار نیستند.

 

منبع: ویستا